De Lachende Zon

Verliefd

11 januari 2007

Respect (Ik heb Lief), Deelname aan de samenleving (Ik besta), Vaardigheden (Ik leer), Keuze (Ik kies), Gezondheid (Ik voel), Relaties(Ik ben om van te houden). ‘Aftrap Noorderlicht: een goed schot’ Noorderlicht is de nieuwe ondersteuningsvisie van ’s Heeren Loo Noord-Nederland. In januari is de aftrap gegeven voor de implementatie van de nieuwe visie. Hiervoor waren door een werkgroep drie (dezelfde) bijeenkomsten voor cliënten, hun wettelijk vertegenwoordigers, vrijwilligers en medewerkers georganiseerd. Voor deze laatste groep was het bijwonen van de bijeenkomst verplicht. Hierbij een verslag. Gezellig geroezemoes en een overvol Ontmoetingscentrum in Bedum; management, medewerkers, cliënten, vrijwilligers, ouders en verwanten. Vol verwachting kijkt men naar elkaar en naar het podium, waar een gekke gele meneer zit. Ineens begint Theater ‘de Lachende Zon’ te spelen. Goede dialogen die ons raken en ons doen lachen van herkenning. Theater ‘de Lachende Zon’ “Ik ben verliefd, ik ben zooo verliefd, het is niet te geloven, wat ben ik verliefd. Ze heet Samantha en vanavond mag ik met haar uit eten. Heel romantisch doe ik dat, want ik ben verliefd!” Samen zitten Jeroen en Samantha vervolgens aan een tafeltje in een restaurant, kaarsje, wijn en de handen ineengestrengeld. Ja, zo voelt het goed. Samantha komt helemaal blij thuis. “Hoi”, zegt Eelco, “hoe was het?” “Leuk, erg leuk”, zegt Samantha. Ze glimt nog na van de herinnering. Eelco: “Dus, je hebt verkering?” “Ja, heel erg”, zwijmelt Samantha. “Zeg Samantha”, begint Eelco, “we hebben het er in het teamoverleg over gehad en we vinden dat je het moet uitmaken. Je bent zo afwezig de laatste tijd en zo langzaam op je werk. Je bent er niet meer bij met je hoofd. Het is echt beter, dat zie je straks zelf ook wel.” …. “Nou (zucht), gelukkig hebben we dit even kunnen bespreken. Slaap lekker, meisje.” Samantha huilt op haar kamer: “Ik wil het niet uitmaken...” De theatergroep bestaat uit begeleiders en cliënten die samen uit het leven gegrepen scènes naspelen en improviseren. De herkenning is groot. Vooral de rolwisseling, cliënten spelen de begeleiders, maakt indruk. Levend onderwerp Frank van der Linde opent de avond officieel. Hij benadrukt dat Noorderlicht een levend onderwerp zal worden voor de komende jaren. Vervolgens legt Kees Buruma, orthopedagoog, samen met de Bewonersraad uit wat de nieuwe visie nu precies inhoudt. Kees illustreert de zes pijlers van Noorderlicht aan de hand van vragen. “Zeg Dillia, wat eet jij graag op je brood?” Dillia Brugge lacht en kijkt naar Kees met een vragende blik. Wat een rare vraag, dat kan ik toch zelf beslissen? “Ik eet graag kaas op mijn brood.” Wat wil Dillia graag? ‘Ik wil graag verhuizen; ergens anders wonen, weg bij Opmaat (keuze). Suzan Dijkstra wil netjes worden behandeld (respect) en zij wil graag vrienden die bij haar passen. Deze vrienden vindt ze maar moeilijk bij Opmaat (relaties). Hessel Raatjes vindt het wel prima dat hij zijn vriendin niet teveel ziet,hij heeft toch geen tijd (relaties). Ingrid Maes werkt op de kindergroep en voelt zich hier goed thuis (deelname aan de samenleving). Stefanie Williner wil graag dat mensen haar beter verstaan. Ze doet haar best, maar ze wil het nog beter leren (vaardigheden). Professionele verantwoordelijkheid Kees vervolgt zijn verhaal met het uitleggen van de visie voor de medewerker. De professionele verantwoordelijkheid, waar een ieder gehoor aan moet geven. Alle cliënten hebben wel wensen waar naar gekeken kan worden. Ook cliënten die zelf niet goed kunnen aangeven wat ze willen. Aan ons de taak de signalen op te vangen. We moeten ons telkens weer afvragen wat de verschillende mogelijkheden zijn voor de cliënt. Daarbij is het belangrijk dat je durft los te laten wat jij denkt dat goed is voor een cliënt. En moeten we ons bewust zijn van het gevaar, dat we, in onze acties met de cliënten te kijken naar hun mogelijkheden, niet onbewust onze visie willen terugzien in hun beleving. Vertrouwen en risico durven nemen, altijd in overleg met elkaar. Wees flexibel, bewust van je integriteit en realiseer je dat je kracht ligt in je empatisch vermogen. Utopie? Uit de zaal komen kritische woorden: “Hoe gaat het zich deze keer ontwikkelen? Blijft het bij een visie of wordt het ook werkelijk eens in de praktijk gebracht? Is Noorderlicht een utopie?” Het vertrouwen moet nog terug komen en hier ligt duidelijk een taak voor het managementteam. Een nieuwe visie kost tijd en tijd is personeel. In de praktijk zijn er nog wel punten die ter discussie gesteld kunnen en mogen worden. Tijdens de koffie worden we uitgenodigd ons met ons tafelgroepje te buigen over stellingen over visie. Na de pauze speelde Theater ‘de Lachende Zon’ de resultaten hiervan. Insprirerend Al met al een inspirerende bijeenkomst. Een goed schot! We zijn geraakt door de helderheid van de opgave en de eerlijkheid waar het om vraagt. Noorderlicht is een visie die iedereen uitnodigt te blijven zoeken naar mogelijkheden om dat waar te maken waar de cliënt zich prettig bij voelt. Belangrijk is nu de implementatie steeds breder in te zetten. De verwachting is groot, mensen hebben zin zich weer bezig te houden met dat wat belangrijk is, namelijk de cliënt. Tjaaktje Bos begeleider Poppetjes Visie is een abstract onderwerp, helemaal voor onze cliënten. Om de zes pijlers van Noorderlicht toegankelijker te maken heeft Dianne de Heer, begeleider wonen, samen met de Bewonersraad de pijlers geconcretiseerd. Bij elke pijler zijn passende, begrijpelijke teksten geformuleerd. Vervolgens is de hulp ingeroepen van een professioneel ontwerpster, Christa Moesker. Zij heeft tekeningen bij alle teksten gemaakt. Dit heeft geleid tot een prachtige resultaat. Het ontwerp is gebruikt voor de uitnodigingen van de cliënten, op posters en op placemats die alle bezoekers van de bijeenkomsten hebben gekregen. U zult ze vast nog vaker gaan tegenkomen! De eerste startbijeenkomst stemt hoopvol: het Ontmoetingscentrum van Opmaat is afgeladen vol. Er wordt een hele avond gepraat over de nieuwe visie en de zes pijlers. Theater de Lachende Zon houdt ons een spiegel voor en laat op verbluffende wijze zien wanneer we het weer eens fout doen, wellicht onbedoeld. Na afloop is er voor iedereen die dat wil een hapje en een drankje. Ik zie één van de cliënten op een dienblad vol drankjes aflopen, ze wil een glaasje cola pakken. Dan zie ik dat haar begeleider haar bij de arm pakt en bij dat heerlijke glaasje cola wegtrekt. Ik hoor hem zeggen: “Nee, we gaan hier niets drinken, dat doen we thuis.” Zonder enige vorm van protest zie ik haar met hem meelopen, ze kijkt nog wel even achterom naar dat glaasje cola waar ze zin in had.