De Lachende Zon

Waarom willen gehandicapten een kind

20 mei 2006

door Jessica Maas

Zaterdag 20 mei 2006 - Meer begeleiding of gedwongen sterilisatie? 75 hulpverleners bogen zich gisteren in Rosmalen over ’de kinderwens van gehandicapten’.

Acteurs met een verstandelijke beperking traden gisteren op voor hulpverleners, die zich bogen over ’de kinderwens van gehandicapten’.

„Ik wil niet voor een ei zorgen, ik wil een kind!", roept de actrice met verstandelijke beperking uit. Ze zit in theatergroep De Lachende Zon en treedt op voor een zaal vol hulpverleners. Onderwerp van de dag: Kinderwens en ouderschap van verstandelijk gehandicapten.
Een onderwerp waar veel over te zeggen valt, zo blijkt op het symposium van opleidingscentrum Cello in Rosmalen. „Het is gruwelijk actueel", stelt organisator Theo van de Biggelaar.
De hulpverleners verhalen over de praktijk. Over de gehandicapte moeder die haar kinderen harde porno liet zien als voorlichtingsfilm. Over ouders die zich niet in hun kinderen kunnen inleven, over de gesprekken met de familie, die vaak niet staat te springen wanneer zoon of dochter met een handicap over een kind begint.
Maatschappelijk werkster Ineke Verdonk voert veel groepsgesprekken met cliënten met een verstandelijke beperking. „Waarom willen ze een kind? Soms zie je dat ze dat willen omdat ze bij ’de gewone wereld willen horen’."
Het is daarom volgens haar van groot belang om op jonge leeftijd hen al te vertellen dat niet iedereen voor een kind kán zorgen. „Voor de puberteit al."
Maak het onderwerp bespreekbaar, ga het niet uit de weg, luidt een van de aanbevelingen.
Verdonk stoort zich vaak aan de ’laksheid’ van hulpverleners. „En dan is er ineens een kind, alsof niemand dat had zien aan komen." En in sommige gevallen gaat het ook goed. Maar alles valt of staat met een goed netwerk van familie en professionele zorg.

Geen geld

Maar voor die intensieve hulp is vaak geen geld, zo klinkt het uit de zaal. Juist nu het beleid er steeds meer op is gericht om verstandelijk gehandicapten zo veel mogelijk zelfstandig te laten wonen. „Dit is een maatschappelijk probleem. We moeten prioriteiten stellen. We kunnen de groep niet aan hun lot overlaten", vindt een hulpverleenster uit de zaal.
Psycholoog Mariet van Zanten-Van Hattum, zelf moeder van een verstandelijk gehandicapte dochter, vindt dat wanneer iemand niet voor zichzelf kan zorgen, die dat ook niet voor een kind kan. „Wanneer dat echt zo duidelijk is, dan zou gedwongen sterilisatie een mogelijkheid moeten zijn. Maar wij zijn zo allergisch voor dit woord. Het herinnert te veel aan nazi-praktijken."
Een echte conclusie is er aan het eind van het symposium niet te trekken. Over dit thema zijn de hulpverleners nog lang niet uitgepraat.